Taalcoach Josien vertelt

Nieuw in Ede


In 2021 verhuisde Josien Laven met haar man naar Ede om dichter bij haar ouders te kunnen wonen. In februari van dat jaar begonnen Oekraïners naar Nederland te komen vanwege de oorlog. Josien wilde de gevluchte mensen graag helpen bij het vinden van een plekje in de maatschappij.

“Ik denk erover na hoe ik zelf ontvangen zou willen worden en vind het heel belangrijk om mensen positief te benaderen.”

Taalcoach worden bij Medebuur paste uitstekend bij haar expertise. Voor de verhuizing naar Ede was ze namelijk docent Nederlands en leerlingencoördinator op een middelbare school in Brabant. Ze begon samen met een andere vrijwilliger een groepje Oekraïners te coachen in de noodopvang in Harskamp. Vanuit Medebuur kregen ze begeleiding in de vorm van een aantal keer per jaar intervisie en met vragen konden ze altijd bij hen terecht.

Analfabete vrouwen aan de Galvanistraat


Na verloop van tijd gingen veel Oekraïners werken en de taalactiviteiten verplaatsten zich vaker naar de avond, wat voor Josien niet handig was. In die tijd startte ook de noodopvang aan de Galvanistraat, vlakbij haar huis, zodat ze daar vrijwilligerswerk kon gaan doen. Met degene waar ze in Harskamp ook had samengewerkt kon ze een groep analfabete Somalische en Eritrese vrouwen begeleiden.

Josien vertelt met twinkelingen in haar ogen over haar ervaringen.


“In het begin kwamen er soms vrouwen te laat of meldden ze zich niet af, maar dat vond ik niet erg. Ik kan me zo goed voorstellen dat als je zo lang in een soort vacuüm zit in een opvang, tijd een ander begrip wordt. Ik vind het heel belangrijk om eerst voor een veilige en vertrouwde omgeving te zorgen.”

Nog nooit getekend

De vrouwen wilden allemaal graag aan het werk en waren erg gemotiveerd om Nederlands te leren. Josien en haar collega-vrijwilliger hebben naast het gebruik van bestaande methoden van alles bedacht, van verkeers-commando pinkelen tot bingo en memory. Ook gingen ze tekenen.


“Verrassend was dat de vrouwen uit Somalië nog nooit hadden getekend, dus dat was een hele uitdaging. Ze vonden het heel spannend, maar probeerden het wel. We hebben veel plezier gehad met elkaar.”


“We praatten ook over verschillen tussen de verschillende culturen en geloven. Een van de vrouwen vertelde ze dat ze de eerste keer in de bus zat en dat er heel veel mensen uitstapten. Ze was bang dat de bus niet verder reed. In Somalië rijden de bussen alleen als er veel mensen inzitten en er zijn ook geen haltes.”


Keuzes maken
Het werd na een tijdje een behoorlijk vaste groep. Er kwam meer vertrouwen en er werden steeds vaker persoonlijke ervaringen gedeeld. Helaas had Josiens moeder steeds meer zorg nodig en daarom heeft Josien gekozen om te stoppen als taalcoach.
“De mensen zijn in goede handen van een ervaren collega. Ik heb er alle vertrouwen in. Ik zal het contact met de vrouwen missen, maar houd via de groepsapp contact met hen.”